Chronisch ziek! Wat een opluchting!
chronisch ziek
 

Zoals jullie inmiddels weten heb ik de ziekte van Crohn en ben ik dus chronisch ziek. Met een chronische ziekte wordt een ziekte bedoelt die niet meer overgaat. Over vijf jaar heb ik het dus nog steeds, over tien jaar ook.. ik heb het totdat het kaarsje in mij uit gaat.

Ook heb ik deze ziekte niet recent ergens opgeduikeld; ik heb het al zeker 5 jaar, misschien zelfs al langer. Ik denk zelf in ieder geval van wel. Alleen wist ik dat eerder niet. Zie je, ik heb altijd het idee dat ik me aanstel. Met alles. Al zolang als ik me kan herinneren is het voor mij een raadsel waar iedereen toch al die energie vandaan tovert. Werk, kinderen, sporten, het huishouden en een sociaal leven. Ik vind mijn dagen al succesvol wanneer ik Casper gekleed en gevoed op school heb kunnen brengen, Calista in leven heb weten te houden en met de Franse slag een huishouden heb gerund.

Ik ben dus niet lui zoals ik altijd heb gedacht maar ik heb gewoon echt wat.

Ik had al eerder gelezen over de ziekte van Crohn en als ik heel eerlijk ben had ik ook wel al bedacht dat ik dat best eens zou kunnen hebben. Maar die mensen die dat hadden, die waren écht ziek. Die hadden ontstekingen in hun darmen, pijn, bloed, ellende. Daarbij stelde wat ik had niets voor, toch? Dat kon niet. Ik stelde me gewoon aan.

Ja, ik was wel altijd moe, zolang als ik me kon herinneren eigenlijk al. En de laatste jaren was mijn stoelgang niet normaal. Eerst moest ik iedere ochtend één of twee keer rennen naar het toilet en later, nadat ik in verwachting raakte van Calista, verstopte de boel juist waardoor ik wel heel vaak het idee had dat ik moest, maar er niets kwam. Mijn buik begon extreem te rommelen en uiteindelijk kwam de pijn. Maar het zou vast vanzelf weer over gaan, want echt iets ernstigs kon ik toch niet hebben. Dat werd ook alleen maar bevestigd toen de huisarts mij vertelde dat het vast buikgriep was. Welke sukkel gaat er nu naar de dokter voor een buikgriepje? Ik stelde me gewoon aan. En ik nam nog wat ibuprofen.

Uiteindelijk ging mijn buik opzetten. Ik vond dit heel vervelend aangezien we een weekend Center Parcs in het vooruitzicht hadden. Ik wilde niet zo in bikini in de Aqua Mundo! Een buikje is niet erg maar dit was precies een zwangerschapsbuik. En ik wilde niet dat mensen zouden denken dat ik zwanger was, want dat was ik niet.

Hoe het verder ging is inmiddels bekend; de boel klapte en ik zat met een darmperforatie, veroorzaakt door een verstopping dankzij de ziekte van Crohn. Bleek ik er dus toch bij te horen, bij die mensen die echt ziek zijn.

Inmiddels ben ik lid van verschillende groepen voor mensen met Crohn en/of een stoma en kom ik nog steeds vaak tot dezelfde conclusie; ik ben niet zo ziek als zij. Ook al had ik bijna het loodje gelegd, toch is het weer best goed gekomen met me. Ik heb mijn oude leven weer op kunnen pakken. Er zijn mensen met hele heftige medicijnen, veel ontstekingen, abcessen en fistels en sommigen zijn al tientallen keren geopereerd. Ook zijn er mensen met veel problemen met hun stoma zoals wonden of een stomabreuk.

Zo ziek als zij ben ik nu niet. Maar toch even voor de zekerheid hè, ik hoef niet van een ander te horen dat ik me aanstel, ik ben namelijk zelf mijn grootste criticaster. Mijn moeheid is geen luiheid en geen aanstelleritis, maar gewoon een gevolg van Crohn. Negen van de tien keer geef ik er niet aan toe en één op de tien keer vind ik dus dat het best even mag. Ik ben al heel erg blij dat dat momenteel eigenlijk het enige symptoom van de ziekte is waar ik last van heb.

Deze diagnose is voor mij een opluchting. Toen ik wakker werd op de intensive care kreeg ik te horen dat er weefsel was weggenomen waarvan ze niet wisten wat het was. Het werd nog onderzocht door de patholoog. Ik was erg bang dat het kanker was en was er van overtuigd dat ik de behandeling daarvoor echt niet aan zou kunnen. Dus toen ik te horen kreeg dat de verstopping veroorzaakt was door de ziekte van Crohn viel er niet alleen een last van mijn schouders maar vielen er ook wat puzzelstukjes op hun plaats. Ook wist ik toen meteen waar die vermoeidheid vandaan kwam. Had mijn gevoel het toch bij het juiste eind gehad en hoorde ik toch bij de écht zieke mensen. Was ik dan misschien toch niet zo’n grote aanstelster als ik altijd had gedacht!

Vind jij het ook moeilijk om voor jezelf te bepalen wat aanstellerij is en wat niet?

Share Button

4 thoughts on “Chronisch ziek! Wat een opluchting!

  1. Shirley says:

    De moeheid is hier ook een grote boosdoener en meestal kan ik me daar inmiddels goed bij neerleggen. Maar ook soms even helemaal niet.
    Aanstellen is het natuurlijk nooit, chronisch ziek zijn is geen pretje!
    Samen staan we sterk!!

  2. jeffrey says:

    Mijn verhaal past ook erg in de jouwe. Ik heb het geaccepteerd en bekijk het anders in me leven. Het is inderdaad het oude leven op pakken. Alleen wat veranderingen in mijn acties leggen. Blijf lekker! gr Jef

  3. Wendy says:

    Ik heb oom vaak het gevoel dat ik me aanstel… Maar dat is niet zo en dat weet ik goed. Ik ben heel erg vermoeid iedere dag, mijn hele lichaam doet zeer (gewrichten,spieren) en daarbij komt nog zeurende hoofdpijn. Op het werk krijg ik opmerkingen dat zij ook moe zijn etc…. Ik heb ook al jaren last van mijn darmen en mijn stoelgang, in opvlammingen. Na 2 jaar ben ik eindelijk doorverwezen naar de mdl arts en nu is het afwachten wat die gaat zeggen. Ze hebben eerst bloed getest op allergieën en ontlasting op parasieten/wormen… Ik weet/voel dat er iets niet goed is maar moet op dit moment nog wachten tot eind september voor de afspraak…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge