We mochten weer naar het ziekenhuis
We mochten weer naar het ziekenhuis
 

Gisteren was het weer tijd voor een bezoekje aan het IJsselland ziekenhuis. Naar mijn idee ging alles gewoon prima en ik maakte me dus weinig zorgen. Sterker nog, ik vond het eigenlijk een beetje vervelend om alweer bij de stomaverpleegkundige langs te moeten. Ze vroeg hoe het ging (goed!) en zei nog even tussen neus en lippen door dat ik er wel erg mager uitzag. Ik kon haar vertellen dat het toch echt goed gaat met aankomen en ik inmiddels ruim zes kilo van mijn laagste punt afzit. Toen besloot ze de chirurg er nog even bij te roepen. Hij bracht de mededeling dat een van de CT-scans die ik had gehad tijdens mijn ziekenhuisopname nogmaals was bekeken en dat ze daar twee mogelijke bloedpropjes op hadden gezien. En dus was er een afspraak gemaakt voor een echo.

Oke, geen probleem! Ik maakte me geen zorgen. Ik slik namelijk al bloedverdunners vanwege de longembolie die ik had dus ik ging er vanuit dat die proppen, als ze er al hadden gezeten, inmiddels al lang weer weg zouden zijn. Ik weet trouwens niet eens of dat zo werkt, maar dat leek mij logisch. Vol goede moed gingen we terug naar de afsprakenbalie. Daar kregen we echter te horen dat de echo pas om 12:00 gepland stond. Met andere woorden, we moesten nog twee uur wachten. Dat is zelfs voor ons doen – wij zijn altijd veel te vroeg – best lang. We hebben maar een beetje in de hal gehangen, een stukje gelopen en even in het zonnetje gezeten.

Om half twaalf begaven we ons richting de afdeling radiologie. De plek waar ik een tijd geleden ook voorzien was van die verschrikkelijke drains. Gelukkig ging het er dit maal een stuk zachtzinniger aan toe. Maar dit was toch een minder leuke echo dan die ik in het verleden heb gehad; die bij de verloskundige! Gelukkig kwam de echografist echter geen verontrustende dingen tegen. Ik voelde me trouwens nog best awkward want ik had begrepen dat er – behalve van mijn hals – ook een echo gemaakt ging worden van mijn lies en ik dacht dat daarmee de binnenkant van mijn bovenbeen werd bedoeld. Maar blijkbaar was het toch het gebied op mijn onderbuik dat ze moesten hebben. Ik had dus mijn broek een stuk lager naar beneden getrokken dan dat de bedoeling was. #sloerie Ik snap er eigenlijk nog niks van haha!

Het goede nieuws was wel dat ik nu pas over twee maanden weer terug hoef te komen bij de stomaverpleegkundige. Dus als er verder geen rare apen meer uit de mouw gaan komen ben ik voorlopig even verlost van ziekenhuisbezoekjes.

Share Button

One thought on “We mochten weer naar het ziekenhuis

  1. Sandy says:

    Dat stukje van die kleding uittrekken is zo herkenbaar. Ben 5 keer verhuisd dus heb nu de 6e fysiotherapeut, en iedere keer leggen ze op het begin niet duidelijk uit wat ik wel en niet aan mag houden ‘doe uw kleding maar uit’. Sta ik daar in mijn BH (het gaat om mijn rug) en dan echt zo ‘oh u had uw shirt aan mogen houden hoor’. Ja verdorie zeg :’-)
    Fijn dat er geen nare dingen gevonden zijn bij je, hopelijk mag je nu lang wegblijven!
    Sandy recente blogpost…Boekrecensie: De sprookjesverteller, Antonia MichaelisMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge