Op controle in het ziekenhuis
Op controle in het ziekenhuis
 

Ik krijg de laatste dagen regelmatig de vraag hoe het nu met mij gaat. Het is dus weer de hoogste tijd voor een update. Ik zie nu trouwens ook dat mijn laatste blogpost nog van vorig jaar is! Gelukkig nieuw jaar dus nog allemaal. Onze jaarwisseling was rustig. Calista sliep op de gewone tijd en Casper besloot rond elf uur dat hij toch maar niet op ging blijven, het vuurwerk had hij toch al eerder op de avond afgestoken met zijn vader. Vlak na twaalven dook ook Martijn zijn bed in en dat was dat! Volgend jaar vieren we de feesten die nu een beetje ondergesneeuwd zijn geraakt – de verjaardagen, Sint, kerst en oud en nieuw – gewoon extra groots!

Waar Calista het bed tijdens mijn vorige update nog eng vond is ze er nu juist weg van. Zowel zij als Casper klimmen graag bij mij op bed. Helaas kan Calista echter geen twee seconden stil blijven zitten dus het is echt een erop-en-weer-eraf spelletje en daarom laat ik het ook niet altijd toe. Dan zet ik mijn bed gewoon op een wat hogere stand, zodat ze er niet bij kan!

Op het gebied van eten is er nog niet veel veranderd. Dit is ook het onderwerp waar iedereen commentaar op heeft en het over wil hebben. Maar nee, het gaat niet en nee ik ben ook niet aangekomen. Ik snap dat ik eruit zie als een wandelend skelet maar ik eet totdat ik misselijk ben en meer kan ik echt niet doen. De dingen die ik wel goed weg krijg zijn Baby Bell kaasjes, fruit en winegums. Melk is nog steeds mijn favoriete drank al gaan andere dingen langzaam aan ook wat beter. Zo drink ik nu ijsthee (de melk is op!) en heb ik van de week ook een beker 7-up gedronken zonder daarvan misselijk te worden of het zuur te krijgen. Ook thee gaat prima, maar dat bevat natuurlijk weer een heel stuk minder voedingsstoffen dan melk.

Gisteren had ik een afspraak in het ziekenhuis, de eerste sinds dat ik weer thuis ben. Ik vond het heel spannend en haalde me allemaal dingen in mijn hoofd. Vooral dat gewicht zat me dus dwars. Ik was bang weer een sonde te krijgen of weer opgenomen te moeten worden. Gelukkig was dit niet het geval. De stomaverpleegkundige zei dat ik misschien moest proberen om minder flesjes Nutridrink te nemen op een dag, omdat deze erg vullend zijn en ik zonder deze flesjes misschien meer trek zou hebben in normaal voedsel. Ik heb dit nu twee dagen geprobeerd maar vind het geloof ik toch wel fijn om de Nutridrink te blijven nemen. Niet dat ze lekker zijn, maar ik krijg niet meer eetlust als ik ze niet neem en als ik ze wel neem heb ik tenminste al een basis van 900 kcal per dag en krijg ik ook een flinke stoot proteïne binnen.

De verpleegkundige heeft me andere stoma zakken aangemeten. Deze hebben een kleinere plakrand wat weer scheelt voor mijn huid die erg rood wordt door al die plakkers er op. Ook lijkt me dit makkelijker te verschonen zonder lekkages. Over lekkages gesproken, die had ik eerder deze week voor het eerst ineens – buiten het verschonen om dan. Werd ik zomaar in de nattigheid wakker. Erg vies. Omdat er ook troep in de wond zat ben ik maar gelijk gaan douchen. Want ja, inmiddels kan ik die trap dus weer op!

Ook heeft de verpleegkundige de hechtingen uit mijn buik / de wond verwijderd. Die zaten nog best stevig vast en dat voelde wel raar. Ze trok letterlijk aan touwtjes die ergens binnen in mijn buik vast zaten. Daarnaast bleek ik ook nog spontaan een abces te hebben gekregen. Ik had wel last gehad maar dacht dat dat door de hechtingen kwam of dat er iets juist aan het helen was. Bij het helen van het litteken van mijn keizersnede had ik ook zoiets gevoeld. Maar toen ik in het ziekenhuis op de behandel tafel lag werd duidelijk dat het toch iets anders was. Naast mijn onderste buikwond zat een rode plek die pijn deed wanneer er op gedrukt werd. De arts werd erbij geroepen en die stak de boel met een pincet door zodat de troep er via die onderste wond uit kwam. Dat was weer behoorlijk spannend en surrealistisch voor mij om mee te maken. Er kwam heel veel troep uit en eerlijk gezegd lekt het nu nog steeds. Niet echt fris dus! Maar beter dit dan dat er wat gaat ontsteken.

Ook heb ik op aanraden van mijn moeder een maagbeschermer gevraagd voor bij mijn bloedverdunners. Toch gek dat ik die niet heb meegekregen vanuit het ziekenhuis, terwijl ik ze daar wel moest slikken en ik wel stapels medicijnen mee heb gekregen die ik voor mijn ontslag al niet meer gebruikte! De trombosedienst had overigens ook goed nieuws: de heparine spuitjes mag ik (voorlopig) achterwege laten! Dat scheelt enorm want ik kon ze nog niet zelf zetten en die prikjes waren ook behoorlijk pijnlijk en veroorzaakten blauwe plekken. De wond en het stoma verschonen kan ik wel zelf en dat maakt me dus in een klap minder afhankelijk van de thuiszorg.

Omdat de verpleegkundige bang was dat verder gebruik van kaltostat zou leiden tot wildvlees en een niet mooie sluiting van de wonden, is er nu overgestapt op een soort betadine achtig gaas. Dit werd eerder ook al gebruikt voordat er op kaltostat werd overgegaan. Iedereen heeft blijkbaar zo zijn eigen visie in het ziekenhuis.

Eind van de maand moet ik weer terug op controle en in februari heb voor het eerst een afspraak met de maag lever darm arts. Wat me daar dan weer te wachten zal staan..

Foto via Pixabay.com

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge