En toen lag ik al ruim 3 weken in het ziekenhuis
3 weken in het ziekenhuis
 

Misschien heb je er al iets over meegekregen op Facebook, Instagram of Twitter, misschien ook niet. Maar zoals de titel al zegt lig ik inmiddels al ruim drie weken in het ziekenhuis. Het IJsselland ziekenhuis om precies te zijn. Ik lig hier al drie weken maar heb eigenlijk helemaal geen idee waar ik me bevind, want ik was hier nog nooit eerder geweest. En dat is een heel rare gedachte.

Ik weet zelf ook niet helemaal wat er precies is gebeurd, sommige stukken zijn gewoon vaag omdat ik ziek was en onder de medicatie zat, maar er waren ook vier dagen dat ik in slaap werd gehouden. Ik zal proberen uit te leggen wat er is gebeurd, maar zoals je begrijpt zijn er dus dingen die voor mij niet helemaal helder zijn.

Het komt er eigenlijk op neer dat zo’n “dat overkomt mij toch nooit!” – ding mij toch is overkomen.

Ik denk dat het inmiddels een week of vijf geleden is dat ik buikpijn kreeg en dat het een beetje begon te borrellen in mijn buik. Nu heb ik al sinds de zwangerschap van Calista een moeilijke stoelgang, maar toch voelde dit anders. We gingen naar de huisarts en zij heeft aan mijn buik gevoeld, maar voelde niets opmerkelijks. Het was waarschijnlijk een buikgriep en zou met een week wel weer over zijn. Ik was natuurlijk opgelucht, ik was bang dat het een blindedarm ontsteking was. Toch werd de pijn niet minder en daarbij werd mijn buik steeds dikker. Ik leek wel weer zwanger! Die vrijdag, 25 november, besloten we op maandag weer naar de dokter te gaan als het tijdens het weekend niet beter zou gaan.

Echter vrijdagavond rond een uur of half tien sloeg het noodlot toe. Er knapte iets in mijn buik. En ik kon alleen nog maar gillen en kreunen. Ik riep naar Casper dat hij zijn vader, die op zolder was, moest gaan halen en zei tegen Martijn dat hij 112 moest bellen. Ook belde hij zijn moeder zodat zij op de kinderen kon komen passen. Voor mijn gevoel duurde het lang voordat de ambulance er was, ik had zoveel pijn! Ik kan me enkel nog herinneren dat ik in de ambulance lag en dat de broeder vroeg of ik zwanger kon zijn. Ik was 1000% zeker van niet.

En hierna is het voor mij allemaal weggevallen. Dat ik oncomfortabel lag in de ambulance weet ik nog, en dat er wild werd gereden, maar verder niets meer. We reden naar het ziekenhuis in Rotterdam omdat de Spoedeisende Hulp in Schiedam niet open was. Ik schijn daar zelfs nog met mijn moeder te hebben gesproken via de telefoon maar ik kan me daar niets van herinneren. Uiteindelijk bleek er geen plaats voor mij in Rotterdam en kwamen we dus hier in Capelle aan de IJssel terecht.

Daar ben ik geopereerd. Er bleek een hele lading ontlasting in mijn buik te zijn gelopen en het was kantje boord. Als ik 30 jaar ouder was geweest had ik het waarschijnlijk niet meer na kunnen vertellen. De volgende dag kreeg ik nog een operatie. Wanneer wat is gebeurd weet ik niet, maar er is een flink stuk van mijn darm verwijderd en ik heb een stoma gekregen. Ook is er een hard stuk uit mijn darm verwijderd. Ik lag op de Intensive Care en als ik het goed begrijp wilden ze me op mijn verjaardag wakker laten worden (29 november) helaas ging dat niet zo makkelijk. Daardoor zijn er nog scans gemaakt om te kijken of mijn hersenactiviteit nog wel in orde was. Ik schijn overigens wel gereageerd te hebben wanneer ze de namen van mijn kinderen zeiden, maar ik heb daar zelf niets van meegekregen.

Dat wil niet zeggen dat ik gewoon lekker lag te slapen. Ik had het gevoel dat ik vast zat in een soort vortex. Ik zag allerlei lichtflitsen kleuren en voelde me zo alleen. Het voelde alsof ik alles kwijt was en ik vroeg me af waarom niemand mij kwam helpen. Een van de meest beangstigende dingen die ik ooit heb meegemaakt.

Een dag later, op 30 november werd ik eindelijk wakker. Ik lag vastgebonden met mijn handen in mijn nek en had een groot hard beademings ding in mijn mond en keel. Ik kan je zeggen, dat ik ook best traumatisch, om er zo bij te liggen en niet te kunnen spreken. Ik huil. Op een gegeven moment komt er een dokter die mij verteld dat ik zo echt nog even moet blijven liggen voor wat onderzoeken. Hij vraagt of ik weer wil slapen. Uit wanhoop stem ik daar dan maar weer mee in.

In de middag wordt die beademingspijp dan eindelijk verwijderd en mogen mijn handen los. En Martijn is er ook!

Hoe het verder precies liep op de IC weet ik niet meer, maar ik krijg een hoop ijs gevoerd met siroop en er is niets zo lekker als dat. Na een paar dagen word ik overgeplaatst naar de afdeling. Aangezien ik een bacterie schijn te hebben krijg ik sowieso een kamer apart (en omdat ik toch wel echt heel heftige dingen heb meegemaakt) De bacterie is niet schadelijk voor mij of voor mijn bezoek – en schijnt veel voor te komen – maar kan dat wel zijn voor andere zwaar zieke patiënten. Hierdoor moet het personeel beschermende kleding dragen zodra ze mij moeten aanraken.

Na een paar dagen krijgen we bericht dat het harde stuk dat ze in mijn darmen hebben aangetroffen niet kwaadaardig is. Gelukkig! Ik had het echt niet zien zitten om die strijd aan te gaan. Ik blijk de ziekte van Crohn te hebben.

En dan is er een dag, ik weet niet meer welke, dat ik me opeens heel raar voel. Alsof ik dronken ben of onder de drugs zit, dat laatste is natuurlijk wel zo, maar het voelt toch anders. Ik snap niet zo goed wat er aan de hand is. Maar dan opeens gaat het mis. Ik denk dat de troep uit mijn stoma in mijn wond loopt maar het blijkt later toch troep uit de wond zelf te zijn. De volgende dag, nadat de dokters er in hebben geprikt en gedaan en ik ze heb uitgescholden, ga ik weer op voor een operatie.

Stiekem zagen de dokters dit eigenlijk al aankomen. Het stoma zat niet helemaal goed en mijn buik was wel heel erg vervuild. Maar voor mij was het een enorme tegenvaller. Daarbij vond ik het reuze eng om weer onder narcose te gaan. Ik was bang dat ik weer vast zou komen te zitten in de narcose of dat ik weer wakker zou worden aan de luchtpijp. Ik heb dus wel duizend keer benadrukt dat ik snel wakker wilde worden, zonder de luchtpijp. Gelukkig ging dit goed. De dag daarna en kreeg ik nog een operatie en de dag daarna nog één.

Inmiddels heb ik er dus vijf operaties opzitten. Tijdens mijn laatste 3 operaties lag ik op de IC maar inmiddels ben ik weer terug op mijn eigen kamer op de afdeling. Godzijdank mag ik nu alles weer eten, want dat mocht ik ook ruim 2 weken niet. Ik kreeg wel sondevoeding. Het grote probleem nu nog is aansterken. Ik ben vel over been. En mijn wonden moeten nog dichtgroeien want ik heb twee flinke gaten in mijn buik. Daarnaast heb ik afgelopen week 3 drains gekregen. Twee in mijn buik, die prima zitten, maar helaas ook een in mijn longen. Deze zit langs mijn ribben heen gestoken op mijn rug en zit mij continue in de weg. Ik kan namelijk alleen maar op mijn rug liggen.

Fysio is iets waar ik erg tegenop zie. Ik heb totaal geen kracht in mijn benen en daardoor ben ik erg bang om te vallen. Daarnaast ben ik bang flauw te vallen wanneer ik op moet zitten in de rolstoel. Het liefst heb ik daar de hele tijd iemand bij. Het voelt alsof ik totaal geen ondersteuning heb in mijn bovenlichaam en alsof ik als een plumpudding in elkaar stort.

Ik probeer de hele dag door te eten, vooral eiwitrijke voeding. Maar eten is zwaar, vermoeiend – uitputtend zelfs – en ik zit heel snel vol. De melk producten komen me nu overigens wel al een beetje de neus uit! Maar ik blijf mijn best maar doen!

Ik wil namelijk heel graag weer mobiel zijn zodat ik weer naar huis kan

Share Button

14 thoughts on “En toen lag ik al ruim 3 weken in het ziekenhuis

  1. Yasmin says:

    O meis ik heb het zo met je te doen. Wat akelig en traumatisch allemaal! Ook voor je gezin denk ik. En dan zolang van huis met akelige drains en operaties. Ik wens je echt ontzettend veel sterkte en liefde en ik hoop dat je heel snel goed zult herstellen. En snel naar huis zou mogen! <3 take care!

  2. Marije says:

    Jeetje, ik heb het met ingehouden adem gelezen! Wat heb ik enorm met je te doen. Het liefst zou ik je even een hele dikke knuffel geven! Sterkte met alles wat er nog komen gaat!

  3. Rita Teeboom says:

    Wat heftig allemaal. Eergisteren je ouders gebeld en die vertelde wat er met jou aan de hand was. Zij passen op de kleine meid, zodat jij aan kunt sterken. Je zoon is bij zijn andere oma. Fijn dat dat zomin geregeld. Wij wensen jou een voorspoedig herstel.
    Ab en Rita Teeboom

  4. Eva van Dijk says:

    Mooi en invoelbaar weergegeven!
    Priscilla, meisje, wat heb je in korte tijd veel moeten verwerken. Nu komt de tijd om steeds een beetje sterker te worden. Fysio is een zware, pijnlijke aangelegenheid.
    Je bent immers zo verzwakt.
    Kracht en sterkte Priscilla.

  5. Priscilla says:

    Jeetje wat een heftige ervaring. Ik heb zelf ook een geperforeerde darm gehad en er is toendertijd 20 centimeter darm verwijderd. Sinds oktober loop ik zelf ook bij de arts en in het ziekenhuis voor mijn darmen met buikklachten. Mijn klachten zijn niet zo heftig als die van jou maar ik kan me wel indenken wat je moet doormaken (mede door mijn verleden). Ik wens je heel veel sterkte en beterschap en hoop dat je snel aansterkt.

  6. Pingback: 12 dingen over een stoma die niemand vertelt - Glim.org

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge