Die ene waarin ik echt best wel down ben
Die ene waarin ik echt best wel down ben
 

Daar sta je dan met je mooie beloftes over dagelijks bloggen en een heus blog schema waar je je aan wilt houden. En dan is er gewoon ineens een hele tijd niks. Ik weet niet wat het is. Het lukt me gewoon niet om iets gedaan te krijgen. Ik snap gewoon niet hoe sommige mensen het voor elkaar krijgen; huis spic en span, kinderen keurig verzorgd, verantwoorde maaltijden op tafel zeten die door het hele gezin worden gewaardeerd, er zelf geweldig uitzien en een drukke baan. Hoe dan? En oja, ook nog een toprelatie.

Vorige week was Auntie Flow hier op bezoek. Misschien is het een hormonaal ding waardoor ik me nu zo down voel. Want ook al voel ik me al maanden moe en rot, rond mijn menstruatie lijkt het ineens nog net even erger. Misschien moet ik gewoon een spiraal laten zetten om emotioneel stabieler te blijven. Maar ik vind dat idee zo eng, dat er een stuk plastic in je lichaam zit dat hormonen afgeeft, dat ik er dus niet even zelf uit kan halen. Kan het echt geen kwaad? Die hormonen? Vroeger heb ik de pil vaak doorgeslikt. Nu gebruik ik die al jaren niet meer en laat ik de boel gewoon de boel. De pil maakt me namelijk erg misselijk. Een andere reden dat er nog geen spiraal in mijn lady parts zit is mijn enorme witte jassen angst.

Het zou fijn zijn als je gewoon even door zo’n metaaldetectorpoortje kon en dat ze dan konden zien wat er aan de hand was. Is het geestelijk of lichamelijk? Is het gewoon een winterdip? Of ben ik echt depressieve trekken aan het ontwikkelen? Heb ik het krijgen van een kind nu weer zo ontzettend onderschat of leef ik dadelijk weer helemaal op zodra de temperatuur omhoog schiet? Want ik vind het nu echt even ontzettend zwaar. Het helpt ook helemaal niet dat Calista zo aan mij hangt en dat de zorg voor haar voor 95% op mij aankomt. Ik durf haar amper bij een ander te brengen. Ik dacht dat het het eerste jaar het zwaarst zou zijn maar nu begin ik de twijfelen; wordt de dreumestijd niet veel zwaarder omdat ze steeds mobieler wordt? Ze is echt een dramalamadiva aan het worden. Casper was tot een maand of negen een huilbaby. Calista was de eerste periode juist erg rustig en flipt nu pas regelmatig de pan uit. Ik dacht dat we uit de gevarenzone waren.. niet dus! Zoals nu, ze moet gaan slapen en zit in haar bed. Het is prima als ik mijn hand in haar bed houd maar zodra ik deze weghaal om even met twee handen te typen is het brullen. Vergeet niet, ik zit op 20 centimeter afstand van haar dus ze is volgens mij enorm aan het overdrijven. Ik word er een klein beetje – erg – kriegel van.

Maar goed, bloggen. Ik vind het heerlijk, ik heb veel ideeën, maar ik ben er de afgelopen weken gewoon niet aan toe gekomen. Helaas.

Share Button

2 thoughts on “Die ene waarin ik echt best wel down ben

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge