Hoe ik mijn peuter van haar speen af kreeg
Hoe ik mijn peuter van haar speen af kreeg
 

Tot voorkort liep Calista een groot gedeelte van de dag met haar speen in haar mond. Een héél groot gedeelte. En ik vond het ook wel makkelijk; als ze jengelde (ze is een peuter, welke peuter jengelt er nu nooit?) kreeg ze haar speen, als ze huilde kreeg ze haar speen, als ze erom vroeg kreeg ze haar speen. Ik heb zelf tot mijn veertiende geduimd, dus wie ben ik om falikant tegen het gebruik van een speen te zijn? Toch wist ik dat het moment van afkicken steeds dichterbij kwam. Haar broer was er met 3,5 jaar vanaf en dat nam ik als richtlijn; voor die tijd moest Calista dus ook van de speen af zijn.

Martijn legde geregeld de speen al weg wanneer hij thuis was. Maar zodra hij dan weer uit beeld was kwam mevrouw op hoge poten naar mij toe omdat zij haar speen weer wilde hebben. En ik zat dan meestal net even zo lekker en raakte geïrriteerd omdat ik weer gedwongen werd op te staan om de speen van de kast of het plankje boven de gootsteen te pakken. Maar een driftbui was het me ook niet waard en dus stond ik maar weer op. Wel had ik met haar afgesproken dat wanneer zij naar de peuterspeelzaal ging haar speen in haar rugtas ging en zij hem pas weer mocht pakken wanneer we weer naar huis gingen.

Hoe ik mijn peuter van haar speen af kreeg
 

Ik weet inmiddels – als ex-roker – heel goed dat minderen ontzettend moeilijk is.. voor je het weet geef je weer te veel toe aan je verslaving en verval je in het oude patroon. Casper had ik ook cold turkey af laten kicken en bij Calista was ik hetzelfde van plan. Haar speen werd de laatste tijd wel erg smerig en ik had geen zin meer om een nieuwe te kopen. Toen we een midweekje weg hadden geboekt was ik vast besloten; die speen die bleef thuis!

Helemaal thuis bleef speen niet. Martijn had hem namelijk nog de hele week in zijn broekzak zitten. Maar ik zette door. Er was genoeg afleiding op het park dus ze hoefde niet om de speen te vragen, alleen bij het slapen gaan had ze het moeilijk. Er werd flink gehuild om speen en ik vond het heel erg zielig maar liet me niet van mijn stuk brengen. Ik wist dat het met een weekje wel over zou zijn.

De eerste keer in slaap vallen zonder speen was moeilijk en verdrietig maar iedere keer die daar op volgde ging het sneller en werd het verdriet wat minder. Soms wordt er nog naar speen gevraagd, maar er wordt gelukkig niet meer gehuild wanneer ik zeg dat speen nu weg is. Ik heb haar tijdens het afkicken van de speen ontzettend vaak verteld hoe groot ik haar wel niet vind en hoe trots ik op haar ben. Ik ben ontzettend blij dat we nu van de speen af zijn en vind haar veel mooier zonder speen. Het was even zielig maar gelukkig is het grootste leed nu alweer geleden! Volgende stap; zonder luier!

Heeft jouw kindje een speen gehad?

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge