Op weg naar de hersteloperatie
hersteloperatie
 

Afgelopen vrijdag had ik een afspraak waar ik de hele zomer al als een berg tegenop zag. Ik zou namelijk een coloscopie oftewel een darmonderzoek krijgen. Dit was nodig om te bekijken of mijn dikke darm er goed genoeg uitziet om weer te worden aangesloten op mijn dunne darm en zo mijn stoma op te heffen. Doordat ik een stoma heb en er geen ontlasting door het deel van mijn darm gaat wat ze wilden bekijken had ik één groot voordeel; ik hoefde niet te laxeren. Wanneer zo’n onderzoek gedaan wordt wanneer je geen stoma hebt moet je vooraf je darm namelijk zo schoon mogelijk maken. Hiervoor moet je in de dagen ervoor vieze drankjes drinken en mag je nog maar weinig eten. Dat was dus een geluk bij een ongeluk. Helemaal omdat ik – ik geef het toe! – een moeilijke eter ben.

Ik had wel nuchter moeten blijven die dag omdat ik een roesje kreeg; een soort lichte narcose. Deze informatie was echter langs mij heen gegaan omdat ik een mailtje had ontvangen waarin stond dat ik mij niet hoefde voor te bereiden en verder nergens over had nagedacht en ik had gewoon lekker zitten ontbijten met een stokbroodje brie. Gelukkig gaf dit verder geen problemen.

hersteloperatie
 

Om mijn darm toch schoon te krijgen werd ik voor het onderzoek het toilet in geleid en kreeg ik twee waterklysma’s om te spoelen. Ik vond dit toch wel een beetje maf gaan omdat ik deze in mijn handen geduwd kreeg en erbij werd gevraagd of ik het zelf zou doen of dat ik hulp nodig had. Ik zei dat ik het best zelf wilde doen maar dat ze dan wel even uitleg moest geven wat er moest gebeuren.

Nadat dat achter de rug was kreeg ik een bed toegewezen waarop we de ruimte voor de scopie in zouden worden gebracht. Rechts van mij lag een man en links een vrouw. Ik was als laatste aan de beurt. Ik moest mijn onderkleding uitdoen en kreeg een heel charmante wegwerpbroek met een klep aan de achterkant om aan te trekken. Ook prikte een verpleegster een infuus en kreeg ik stickers op mijn borst geplakt om de boel tijdens de ingreep in de gaten te houden.

Ondertussen werd er een oudere vrouw met bed en al terug gereden de zaal in. Het stelde me gerust dat ze al snel weer helder werd na het roesje. De scopie’s van de andere twee op mijn rijtje duurden ongeveer een kwartier tot twintig minuten. Ondertussen hield ik contact met Martijn via Whatsapp. Ik was namelijk bang dat ik weer stukken uit mijn herinnering kwijt zou zijn na het roesje.

Toen ik eindelijk aan de beurt was moest ik op mijn linkerzij gaan liggen. Ik kreeg een goedje ingespoten door het infuus waardoor het leek alsof ik een fles sterke drank naar binnen had gegooid. Vanaf dat moment weet ik niets meer. Voor ik het wist werd ik weer de zaal opgereden. Uiteindelijk zat er 20 minuten tussen de appjes die ik Tijn stuurde vanaf het moment dat ik weg werd gereden totdat ik weer terug was. Het was dus zo gebeurd!

hersteloperatie
 

Ik deed heel erg mijn best om een beetje vriendelijk te kijken maar uiteindelijk werd het niet beter dan bovenstaande foto! Door het roesje voelde ik me erg moe en duf. Al snel hoorde ik dat Martijn gebeld werd zodat hij me op zou komen halen. Daarna kreeg ik wat te drinken en te eten. Ongeveer een uur na de scopie kwam de arts langs om te vertellen dat alles er goed uit zag en mocht ik naar huis.

Na thuiskomst voelde ik me al snel weer mezelf en ik ben dezelfde middag nog even naar de supermarkt gelopen. Later las ik in het foldertje dat ze adviseren om de dag van de ingreep niet alleen op pad te gaan. Maar ik heb het idee dat dit soort dingen – net als bijvoorbeeld alcohol – sneller mijn lichaam weer uit zijn en dus sneller zijn uitgewerkt nu ik een stoma heb.

Afgelopen dinsdag had ik een afspraak met de chirurg. Hij vertelde nog eens dat mijn darm er goed uitziet en dat er geen actieve sporen van Crohn in ontdekt zijn. We hebben afgesproken dat ik in januari geopereerd zal gaan worden. Hij heeft uitgelegd wat er gaat gebeuren en wat de risico’s zijn. Daarna hebben we nog gesproken met een verpleegkundige, de anesthesist en iemand van de apotheek zodat alles vast geregeld is en ik tussendoor niet meer naar het ziekenhuis hoef te komen als mijn situatie niet verandert. Ook moest ik nog even bloed laten prikken. Dit ging natuurlijk weer voor geen meter! Een heel verschil met toen ik nog bloedverdunners slikte. Maar na 3 pogingen door twee medewerkers konden ze uiteindelijk toch genoeg bloed bij elkaar sprokkelen voor het onderzoek!

En nu hoef ik hopelijk de rest van het jaar niet meer aan het ziekenhuis te denken!

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge