De dag dat we naar de binnenspeeltuin zouden gaan
binnenspeeltuin
 

Vorige week had ik het idee opgevat om eens een dagje met de kinderen naar de binnenspeeltuin te gaan. Sinds een aantal maanden is er hier namelijk een in de buurt, op fietsafstand. Voorheen moesten we altijd met de auto als we naar een binnenspeeltuin wilden en aangezien ik geen rijbewijs heb moest Martijn dan mee. Alleen met mijn tweetal was ik er dan ook nog nooit geweest. De laatste keer dat Calista bij zo’n speeltuin was kon ze nog niet eens lopen, dus het werd ondertussen wel tijd voor haar eerste echte dagje in het krijspaleis.

Op woensdag zouden we gaan. Omdat het vakantie is wilde ik het liefst al direct bij opening voor de deur staan aangezien ik vermoedde dat het weleens druk zou kunnen worden. Mijn wekker ging dus vroeg en om acht uur waren we allemaal aangekleed. Volgens mijn weer app miezerde het buiten, maar mijn eigen zintuigen gaven toch echt een ander signaal af; het goot! Daar konden we echt niet doorheen.

Zo tegen tienen zou het droog worden, zei mijn app. Je raadt het al; het werd alles behalve droog. Oke. Ook goed. Dan laat ik Calista eerst wel slapen. Misschien is het zelfs beter om later op de dag te gaan, bedacht ik me. Wellicht is iedereen dan al naar huis!

Om half 12 besluit ik Calista op bed te leggen. Dan zou ze om 12 uur slapen en konden we zo rond twee uur weg met een uitgeslapen meisje. Yes? Helaas dacht mevrouw daar zelf anders over. Zo rond één uur viel ze uiteindelijk in slaap. Ondertussen had ik wel de tijd om twee blogposts te schrijven! Score! Want het liefst wil ik de hele vakantie gecovered hebben zodat ik niet afhankelijk ben van wel of niet werkende gratis wifi.

Om half twee is het droog en vraag ik Casper nog eens of hij nog zin heeft om te gaan. Nou. Eigenlijk. Niet.

Omdat ik wil vermijden dat hij de hele dag achter zijn laptop blijft hangen weet ik hem over te halen. Het is misschien niet de meest uitgebreide indoor speeltuin, maar met Calista samen wordt het vast erg leuk. Bovendien beloof ik zelf ook mee die ellende in te gaan aangezien ik zus nog veel te klein vind om alleen naar boven te klimmen. Ik zeg hem dat we over een half uur vertrekken.

Ik besluit even te checken of mijn fietsbanden nog hard zijn. Mijn voorband is erg zacht en die pomp ik dan maar op. Wat ziet dat ding er trouwens afgeleefd uit! Daar moet nodig een nieuwe buitenband om.

Het loopt zo tegen tweeën en ik ga Calista wakker maken. Mevrouw heeft een humeur waar je U tegen zegt. Het is heel zielig maar tegelijkertijd denk ik; Payback! Voor al die ochtenden dat ik gewekt ben door haar overactieve peuteracties. Langzaam wordt ze wakker. Ik pak de spullen en we gaan! En wat rijdt mijn fiets lekker, zo met die stevige banden.

Ik twijfel welke route we moeten nemen. De geijkte weg er naartoe is namelijk opgebroken en ik weet niet zeker of fietsers er wel door mogen. Dan is er ook nog de omweg over de brug waar je je het leblazerus op trapt. En tenslotte is er de weg binnendoor waarvan we eigenlijk niet zeker zijn hoe hij loopt. Casper haalt me over om deze laatste route te nemen.

We fietsen een eind. Een berg op en er weer af, windje tegen, maar we stuitten plotseling op twee obstakels; een brug met daarop een draaipoortje – deze kan alleen door voetgangers gebruikt worden – en een afgezette weg. Even denk ik eraan om de wegafzetting te negeren, maar dan kom ik toch tot de conclusie dat we moeten keren. En zo geschiedde. Dus daar gingen we weer, berg op, wind tegen.

Maar toen plots:
*Pang!*
Toen klapte mijn band.

Ik wilde eigenlijk de fiets neergooien en even heel hard huilen. Niks geen binnenspeeltuin, terug naar huis gingen we! Alle moeite voor niks, de hele dag kwijt. Wat een flut dag. Om onszelf toch nog een beetje op te vrolijken hebben we maar wat lekkers gehaald bij de supermarkt.

Foto via Pixabay.com

Heb jij ook weleens zo’n baaldag waarop alles misgaat?

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge